Στα Densho της Kumogakure Ryu αναφέρεται ένας Ninja ονόματος Sarutobi Sasuke, οποίος χρησιμοποιούσε ένα αγκιστρωτό δόρυ (Kamayari) για να πηδάει από δένδρο σε δένδρο, ακριβώς όπως κάνουν οι πίθηκοι. Μερικοί θεωρούν ότι ο Sasuke δεν υπήρξε ποτέ και εφευρέθηκε από την λογοτεχνία κατά τη διάρκεια της περιόδου Meiji (1868-1912), και μερικοί έχουν πει ακόμη ότι εφευρέθηκε από τον 12ο Soke Toda Shinryuken Masamitsu. Ιστορικά γράφεται, ότι διδάχθηκε από τον Hakuunsai Tozawa, ο οποίος υποτίθεται, ότι πέρασε τον Sasuke από την εξέταση “Sakki”, λέγοντας μετά ότι θα πρέπει να έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού του! Όταν ο Sasuke ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του, ο Hakuunsai του παρουσίασε ένα Makimono (πάπυρος) που περιείχε τους κανόνες του Ninja και του είπε, ότι αν ακολουθούσε τους κανόνες αυτούς, δεν θα πέθαινε ποτέ.

Ο Sasuke ήταν στην υπηρεσία του Yukimura Sanada και μια φορά πήρε μέρος σε μια μάχη ενάντια στην οικογένεια Tokugawa, των μελλοντικών Shogun της Ιαπωνίας. Ο Sasake ήταν άσσος στην τέχνη του να πηδάει προς τα πάνω και να χτυπά τον αντίπαλο του. Η δεξιοτεχνία αυτή συσχετίζεται με την ικανότητα του άλματος επί κοντό, όπου κάποιος μπορεί να πηδήξει πάνω από το ίδιο του το ύψος με την βοήθεια ενός κονταριού. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να υπερπηδηθούν ακόμα και εννέα πόδια σε ύψος ή εικοσιπέντε με τριάντα πόδια σε μήκος. Αυτό είναι γνωστό ως Tengu Tobikei No Jutsu. Γενικώς τα άλματα κατά την διάρκεια της μάχης χρησιμοποιούνταν πολύ από τους Ninja της σχολής, γεγονός που αποτελεί μια ειδικότητα της Kumogakure. Σαν παράδειγμα για την αποτελεσματικότητα αυτής της δεξιοτεχνίας αναφέρεται μια συμπλοκή που είχε ο Takamatsu, όταν κάποτε στην Κίνα πάλεψε με έναν μαχητή της Shorinji Kempo. Κάθε φορά που αυτός έκανε επίθεση, ο Takamatsu πηδούσε μακριά του, μερικές φορές έως και οκτώ πόδια. Οι διπλοί φραγμοί και χτυπήματα είναι επίσης χαρακτηριστικά της σχολής.

O Iga Heinaizaemon No Jo Ienaga ήταν ο απόγονος 12ης γενιάς του Heinaibe Yasuikiyo και προεξέχον μέλος των σχολών της Iga Ryu Ninja. Αναγνωρίζεται ως Soke της Iga Ryu, μαζί με τον Togakure Daisuke της Togakure Ryu και τους Momochi Sandayu Ι και Momochi Sandayu ΙΙ της Gyokko και της Koto Ryu ha. Ο Heinaizaemon είχε τρεις γιους, από τον πρώτο των οποίων, Kami Hattori Heitaro Koreyuki, κατάγεται και ο περίφημος Ninja Hattori Hanzo.

Το εξέχον όπλο της σχολής είναι το Kamayari (λόγχη με γάντζο). Αυτό σχεδιάστηκε αρχικά για την αναρρίχηση επάνω στις πλευρές των σκαφών. Χρησιμοποιείται για το γάντζωμα του αντιπάλου τόσο από τα ρούχα ή τον αυχένα, όσο και από τα πόδια, όταν αυτός πάει να τρέχει, αλλά επίσης και κατά την πάλη ενάντια στους ξιφομάχους. Το σημείο που ο γάντζος ενώνεται με την λεπίδα, λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο μηχανισμό όπως και το Jutte, που παγιδεύει το εισερχόμενο ξίφος και το ελέγχει. Οι πυροσβέστες της Ιαπωνίας στην εποχή Edo χρησιμοποιούσαν το Kamayari για να ρίξουν κάτω τα απομεινάρια ενός φλεγόμενου κτιρίου, προκειμένου να μην επεκταθεί η πυρκαγιά στα γύρω κτίρια.

Ένα άλλο εξάρτημα αναρρίχησης είναι το “Ippon Sugi Noburi”. Πρόκειται για έναν μεταλλικό σωλήνα 25cm με τρεις σειρές ακίδων στο εξωτερικό και μια αλυσίδα που περνάει από την μέση, με έναν γάντζο σε κάθε τέλος. Αυτό τυλιγόταν σε κάθε δρασκελιά γύρω από το δέντρο και βοηθούσε στην αναρρίχηση. Οι σύγχρονοι υλοτόμοι χρησιμοποιούν κατά τον ίδιο τρόπο σχοινιά ή αλυσίδες που περιτυλίγουν γύρω από τον κορμό των δέντρων.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της Kumogakure Ryu είναι η πανοπλία με τα ιδιαίτερα θωρακισμένα μανίκια, με την οποία οι Ninja της σχολής πήγαιναν στην μάχη και η μάσκα του δαίμονα που πολλές φορές χρησιμοποιούσαν (ας θυμηθούμε το χτύπημα με τα κέρατα του δαίμονα, Kikaku Ken!). Το χτύπημα αυτό με το κεφάλι, και δεδομένου ότι η μάσκα δεν φοριόταν πάντα, αφήνει την υπόνοια, ότι η χρήση της μάσκας σκοπό είχε την εξάσκηση της κεφαλής για τέτοιου είδους χτυπήματα κατά την διάρκεια της μάχης.

Μια άλλη ειδικότητα της σχολής ήταν η εξαίρετη εξάσκηση για επιβίωση στο ύπαιθρο και η δεξιοτεχνία στην πυροτεχνική (μπορούσαν να ανάψουν εύκολα φωτιά σε υγρό και βροχερό καιρό). Αξιοσημείωτο είναι τέλος το γεγονός, ότι υπάρχουν πολλές τεχνικές, οι οποίες εκτελούνται με πολύ μικρά βήματα. Πιθανώς γιατί οι γυναίκες φορούσαν τότε τα παραδοσιακά Kimono.

Το Taijutsu της Kumogakure Ryu είναι πολύ συγγενικό με αυτό της Togakure Ryu. Αυτό πιθανότατα οφείλεται στην επιρροή των Toda πάνω στην σχολή, η οποία ίσως και να έχει ιδρυθεί από αυτούς στις αρχές του 16ου αιώνα, ως μια πιο εγκεφαλική σχολή Ninjutsu που βλέπει τις τεχνικές της περισσότερο στην μη βίαιη πλευρά του Ninpo (Η Togakure Ryu διδάσκει την αποφυγή της βίας).

Τέλος, η γνωστή ρήση “Shikin Haramitsu Daikomyο” που χρησιμοποιούμε στις προπονήσεις μας προέρχεται από την σχολή αυτή.

Η δομή της Kumogakure Ryu

Ο Hatsumi Sensei δεν έχει διδάξει ως σήμερα ανοιχτά την σχολή αυτή

Οι Soke της Kumogakure Ryu

     Όνομα (Περιοχή) Εποχή   Χρονολογία
1. Iga Heinaizaemon No Jo Ienaga Tenmon (1532 – 1554)
2. Toda Sagenta Nobufusa
3. Toda Gohei Nobunaga
4. Toda Noriyoshi
5. Toda Seiryu Nobutsuna Kenei (1624 – 1644)
6. Toda Fudo Nobuchika Manji (1644 – 1661)
7. Toda Kangoro Nobuyasu Tenna (1681 – 1704)
8. Toda Eisaburo Nobumasa Hoyei (1704 – 1711)
9. Toda Shinbei Masachika Shotoku (1711 – 1736)
10. Toda Shingoro Masayoshi Gembun (1736 – 1764)
11. Toda Daigoro Chikahide Meiwa (1764 – 1804)
12. Toda Daisaburo Chikashige Bunkwa (1804)
13. Toda Shinryuken Masamitsu (Kobe) Meiji (1824 – † 1909)
14. Takamatsu Toshitsugu (Nara) Meiji (1887 – † 1972)
15. Hatsumi Masaaki (Noda) Showa (1931 – σήμερα)