Συνέντευξη στον Δ. Τσετσέλη – Φεβρουάριος 2001
Μονοπάτι του πολεμιστή

Από μικρό παιδί, αυτοί οι μυστηριώδεις άνθρωποι φαντάσματα, με τις μαύρες μάσκες και κουκούλες, οι οποίοι μπορούν να εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις, να πηδούν πάνω στα δένδρα και να σκαρφαλώνουν σε κατακόρυφους τοίχους χωρίς καμία δυσκολία, με εντυπωσίασαν όσο τίποτε άλλο. Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, που μπορώ πια και βλέπω τα πράγματα πιο λογικά και μέσα από το πρίσμα των όποιων γνώσεων έχω αποκτήσει τόσα χρόνια, αυτό το μυστήριο και η μαγεία που αποπνέουν αυτοί οι άγνωστοι κουκουλοφόροι, με καθηλώνει στην τηλεόραση όποτε τύχει να πέσω πάνω σε μια ταινία με Ninja, όπως κανείς άλλος από τους μεγάλους ηθοποιούς των πολεμικών τεχνών. Σήμερα, έχω τη χαρά να συνομιλώ με έναν από τους πιο σοβαρούς και ολοκληρωμένους εκπροσώπους της τέχνης των Ninja στη χώρα μας. Όπως δηλώνει βεβαίως ο ίδιος, όλα όσα βλέπουμε στις ταινίες δεν έχουν μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα. Σκοπός του, με την ίδρυση του Bujinkan Dojo Hellas, είναι να προωθήσει τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων του Ninjutsu στην Ελλάδα και, μέσω αυτής, να συμβάλλει στην εξάπλωση, αναγνώριση και καθιέρωσή του. Απολαμβάνω τη συζήτηση μαζί του, πίνοντας χυμό πορτοκάλι, και για μια ακόμη φορά ξυπνάει μέσα μου το παιδί, που μένει εκστατικό μπροστά στους «αόρατους» Ninja, παρ’ όλο βεβαίως που ούτε ο Φίλιππος, ούτε κανείς άλλος σοβαρός εκπαιδευτής δεν το «παίζει» έτσι.

ΑΔ: Φίλιππε, σε καλωσορίζω στο «Μονοπάτι». Θα ήθελα, αρχικά, να μου πεις λίγα λόγια για την ιστορία σου στις πολεμικές τέχνες.

Φ.Μ.: Ξεκίνησα σε ηλικία 16 ετών, όταν αποφάσισα να παρακολουθήσω μαθήματα Karate στο γυμναστήριο της γειτονιάς μου. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1973 έφυγα στο εξωτερικό για σπουδές, όπου και ασχολήθηκα σοβαρά με το Shotokan. Γύρω στο 1978 άρχισα να εκπαιδεύομαι παράλληλα στο Ju-Jutsu και στο Kung-Fu αναζητώντας κάτι πιο βαθύ. Η μεγάλη στροφή στην ζωή μου έγινε το 1981 όταν τυχαία πήρα μέρος σε κάποιο σεμινάριο Ninjutsu και γνώρισα τον μελλοντικό μου δάσκαλό μου Moshe Kastiel. Στράφηκα ολοκληρωτικά στη τέχνη αυτή, καταλαβαίνοντας ότι βρήκα αυτό που έψαχνα. Ο δρόμος αυτός με έφερε πολύ σύντομα στον Hatsumi Sensei, μια και ο Kastiel ήταν μαθητής του Doron Navon, του πρώτου «μη-Ιάπωνα» που απέκτησε τον τίτλο του «Shidoshi». Η εκπαίδευσή μου στο Ninjutsu εκτιμήθηκε από τον Hatsumi Sensei τον Ιούνιο του 1992 με το 5ο DAN και τον τίτλο του Shidoshi. Από τότε και με την συμφωνία πάντα του Kastiel, ξεκίνησα να διδάσκω, απέκτησα δικούς μου μαθητές και, χωρίς ποτέ να πάψω να είμαι και ο ίδιος μαθητής, προσπαθώ να τους γαλουχήσω με τα ιδανικά του Ninpo.

ΑΔ: Πως και ασχοληθήκες με μια τόσο παράξενη τέχνη όπως το Ninjutsu;

Φ.Μ.: Το Ninjutsu ποτέ δεν μου φάνηκε σαν «παράξενη» τέχνη. Την ένιωσα, εξ αρχής σαν «γνώριμη» και «οικεία». Όπως ανέφερα και προηγουμένως η συνάντηση με τον δάσκαλό μου ήταν ένα είδος αποκάλυψης. Ήταν η έκφραση αυτού που είχα πάντα μέσα μου και δεν του είχα δώσει ακόμη σάρκα και οστά. Ήταν η έκφραση της σχέσης Σώμα, Λόγος, Πνεύμα. Ο τρόπος κίνησης, μάχης, σκέψης και διδασκαλίας του Kastiel τράβηξαν από μπροστά μου το αραχνούφαντο παραπέτασμα της περιπλάνησης και μου απεκάλυψαν την μαγική σκηνή που υπήρχε από πίσω. Ένα παράθυρο σε έναν λαμπερό ουρανό, που ήταν ήδη εκεί. Το γεγονός αυτό άλλαξε εκ βάθρων όχι μόνο την αντίληψή μου για τις πολεμικές τέχνες, αλλά και γενικότερα την στάση μου απέναντι στη ζωή και σε όλες της πτυχές της. Το ότι ασχολήθηκα λοιπόν με αυτήν την τέχνη δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ώριμης συγκριτικής διαδικασίας, αλλά ένας κεραυνός, που χτύπησε όλες μου τις αισθήσεις και φωτίζοντας τη νύχτα γύρω, μου έδειξε τον «δρόμο», που έπρεπε να πάρω.

ΑΔ: Τι ακριβώς είναι, λοιπόν, αυτή η τέχνη;

Φ.Μ.: Πως θα μπορούσε κανείς να πει με λίγα λόγια, τι είναι αυτή η τέχνη, για την οποία υπάρχουν γραπτές παραδόσεις περίπου 800 χρόνων! Με ελάχιστα λόγια, να πω μόνο ότι το Ninjutsu, ή καλύτερα το Ninpo, είναι μια πάρα πολύ παλιά, παραδοσιακή, ολοκληρωμένη, πολεμική τέχνη, ίσως η κοιτίδα των πολεμικών τεχνών, με τεράστιο υπόβαθρο, που δημιουργήθηκε προφανώς από την αναγκαιότητα για επιβίωση, εξελίχθηκε σε ένα άκρως αποτελεσματικό μέσο διεξαγωγής μάχης και που στις μέρες μας, πιο εξευγενισμένη και οργανωμένη, απευθύνεται σε όλους αυτούς, που μέσα από τον σκληρό δρόμο του πολεμιστή, έχουν την πρόθεση να δουν σωστά τον εαυτό τους μέσα στη φύση και εναρμονίζοντάς τον με αυτήν να γίνουν καλύτεροι Άνθρωποι.

ΑΔ: Έχω ακούσει και διαβάσει πολλά λόγια για τον αρχηγό του Bujinkan Dojo, Masaaki Hatsumi.

Φ.Μ.: Ο Hatsumi Sensei είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Είναι φοβερά δεμένος με την φύση και εναρμονισμένος με το περιβάλλον του. Εκπέμπει μια «κολλητική» ζωντάνια και χαρακτηρίζεται από μεγάλη ικανότητα οργάνωσης. Από το ιαπωνικό υπουργείο πολιτισμού φέρει τον τίτλο «εθνικός θησαυρός», για τις πνευματικές και πρακτικές εμπειρίες που εκπροσωπεί, ως 34. Soke (Grandmaster) της τέχνης του. Ο ίδιος όμως λέει για τον εαυτό του «είμαι ένας άνθρωπος χωρίς εθνικότητα». Κατά τα άλλα … είναι ένας απλός άνθρωπος όπως όλοι ! Το πρωί φροντίζει τους ασθενείς του σαν «hone tzugi» (ορθοπεδικός) και το βράδυ τους μαθητές του σαν «Soke» (νούμερο Ένα) του Ninjutsu. Στην προπόνηση γνώρισα τον Hatsumi Sensei σαν ένα πολύπλευρο δάσκαλο. Δυναμικός και πολλές φορές άγριος, περνάει από τη μια τεχνική στην άλλη με την ταχύτητα του φωτός. Αν του ζητήσεις να ξαναδείς μια τεχνική, έχει πάντα μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή να σου δείξει. Δεν θα ξαναδείς ποτέ την ίδια τεχνική, οι τεχνικές είναι «μοναδικές», unique, όπως λέει και ο ίδιος. Πάντα όμως η εκτέλεση είναι τέλεια και άψογα προσαρμοσμένη στην περίπτωση. Μπορεί να είναι θανατηφόρος, αν θέλει και μεταξένιος στην επόμενη στιγμή. Είναι φοβερά ευέλικτος τόσο στην κίνηση όσο και στην συμπεριφορά του. Πολλές φορές που με χρησιμοποίησε σαν Uke έχασα το …μπαλάκι! Αισθάνθηκα αβοήθητος πεντάχρονος που τον «περιποιείται» ο αυστηρός μπαμπάς του! Αισθάνομαι ευτυχής και υπερήφανος που είχα πολλές φορές την ευκαιρία να καθίσω δίπλα του, εκτός εκπαίδευσης, και να τον γνωρίσω από κοντά. Θα μπορούσα ώρες να μιλάω για την εντύπωση που μου προξένησε. Θα περιοριστώ μόνο στα εξής: Είναι ένας πολύ ευχάριστος συνομιλητής και συνδαιτυμόνας. Μετά από ένα καλό γεύμα και ένα ποτηράκι, γίνεται φιλοσοφικός, κάτι που όλοι περιμένουν στην παρέα, και μιλά για τα βαθιά νοήματα των πολεμικών τεχνών. Η κοσμοθεωρία του χαρακτηρίζεται από την δύναμη που εκπορεύεται από έναν δάσκαλο πολλών πολεμικών τεχνών. Η αγάπη του γι αυτές είναι το επίκεντρο της ζωής του και του δίνουν την δύναμη και την ισορροπία να ασχολείται με πολλά διαφορετικά πράγματα.

ΑΔ: Πολλοί, ακούγοντας Ninjutsu γελάνε, πιστεύοντας ότι είναι για τύπους λίγο φευγάτους,επηρεασμένους από τις ταινίες. Είναι αλήθεια έτσι; Τι είδους άνθρωποι έρχονται στο Ninjutsu;

Φ.Μ.: Είναι αλήθεια, ότι ο κινηματογράφος μάλλον έβλαψε παρά βοήθησε την τέχνη του Ninjutsu. Κάποια στιγμή ο κινηματογράφος χρειάστηκε την εικόνα του «κακού πνεύματος» και την βρήκε στο πρόσωπο, συγγνώμη στη μάσκα, του άμοιρου Νίντζα της γειτονιάς, ο οποίος ενώ από την μια παρουσιάζεται σαν δολοφονική «μηχανή εξόντωσης», από την άλλη τις αρπάζει από όλους τους νεοσύλλεκτους του αμερικάνικου στόλου! Καμία λοιπόν σχέση ανάμεσα σε ταινίες και πραγματικότητα. Εγώ προσωπικά ούτε να «εξαφανιστώ» μπορώ τρίβοντας τα χέρια μου, ούτε άλμα στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας να κάνω. Αν κάποιος ασχοληθεί με το Ninjutsu σοβαρά, γρήγορα θα καταλάβει πως έχει το πράγμα. Πως ότι «πουλάει» η βιομηχανία του κινηματογράφου και ότι πιστεύουν «μερικοί» αδαείς δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Οι «μαγικές» ή «υπερφυσικές» ικανότητες που προσάπτονται στον Νίντζα είναι απόρροια μακρόχρονης και σκληρής εκπαίδευσης στα περιθωριακά εδάφη μεταξύ πραγματικότητας και παραψυχολογίας και που προϋπόθεση πάντα έχουν αυτό που στο Ninjutsu αποκαλούμε Saishin Terikiojo (πνευματική αγνότητα). Με άλλα λόγια μια καρδιά «καθαρή» σαν λουλούδι και έναν χαρακτήρα «ίσιο» σαν το μπαμπού. Νομίζω, ότι παραπάνω ανάλυση αυτού του θέματος θα ξεπερνούσε τα πλαίσια αυτής της συζήτησης. Όσο για τους ανθρώπους που έρχονται στο Ninjutsu είναι διαφόρων ειδών. Πολλοί φεύγουν, λίγοι μένουν. Η τέχνη από μόνη της «ξεδιαλύνει» το πεδίο. Η προσωπική μου πείρα είναι πολύ καλή. Η ομάδα μας έχει διαμορφώσει μέσω της τέχνης τον δικό της χαρακτήρα και την δικιά της δυναμική. Είναι σε θέση να κρατά την ισορροπία ανάμεσα στην αποδοχή και αφομοίωση νέων μελών και στην παραδοχή και αναγνώριση της ατομικής χροιάς του καθενός. Είναι άτομα σωστά, ισορροπημένα και ειλικρινά. Είναι μορφωμένα και έχουν ανοιχτό ορίζοντα. Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τόσο για την παράδοση όσο και τον ρόλο του Ninjutsu στη σύγχρονη εποχή. Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψεις να τους στείλω το μήνυμα, ότι πηγαίνω πολύ ευχάριστα στο Dojo για μάθημα μαζί τους.

ΑΔ: Έχουν ακουσθεί πολλά για τον Hatsumi, ότι πουλάει τα διπλώματα και τα Νταν. Ποια είναι η αλήθεια πάνω στο θέμα αυτό;

Φ.Μ.: Διονύση μου βάζεις δύσκολα! Θίγεις ένα θέμα που δυστυχώς δεν αφορά μόνον την δική μας τέχνη. Έχουν ακουστεί κατά καιρούς και αλλού τέτοιου είδους έκτροπα. Παρ’ όλα αυτά χωρίς να θέλω δικαιολογήσω αλλά, πρόσεξε, ούτε και να κατακρίνω κάτι, θα σου επιστήσω την προσοχή και στις δύο όψεις που κάθε νόμισμα σε αυτόν τον κόσμο έχει. Ιστορικά η σχολή του Hatsumi Sensei ήταν του τύπου Ryu-Ha, δηλαδή σχολή με μυστική οικογενειακή παράδοση, όπου οι μαθητές δεσμεύονταν με Keppan (όρκο αίματος), ότι δεν θα διδάξουν τις τεχνικές παραπέρα. Τότε δεν έμπαινε θέμα αγοροπωλησίας και κοστολόγησης, μια και δεν υπήρχε «επιχείρηση». Στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα όμως έσπασε η «βούλα» της μυστικότητας και ο Hatsumi Sensei καλωσόρισε όλους εκείνους που έδειξαν ενδιαφέρον για το Ninjutsu χωρίς να δίνει βάση στην εθνικότητά τους. Ειδικά από το 1978, αν θυμάμαι καλά, και μετά, όταν ο Sensei ίδρυσε το Bujinkan, η προσέλευση του κόσμου ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Η εξάπλωση της οργάνωσης ήταν εκρηκτική. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με το άνοιγμα μιας παραδοσιακής πολεμικής τέχνης της Ανατολής, κατά κύριο λόγο στη Δύση. Και φυσικά καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Η εμπορευματοποίηση του προϊόντος πήρε τον δρόμο της. Τώρα, από πότε και μετά η κατάσταση γίνεται αφόρητη, θα πρέπει ο καθένας να μελετήσει και να κρίνει μόνος του. Προσωπικά δεν δίνω καμία σημασία στα Νταν. Μου αρέσουν οι δερμάτινες ζώνες. Για να ξαναγυρίσω όμως στο πρόβλημα, σε καμία περίπτωση η παράδοξη «οικονομική διαχείριση» της οργάνωσης δεν μειώνει στο παραμικρό τις ικανότητες και την μορφή του Hatsumi Sensei, ο οποίος παραμένει αναμφισβήτητα ο συνεχιστής της αληθινής παράδοσης του Ninpo και μοναδικός διάδοχος του Takamatsu Sensei. Ο Hatsumi λοιπόν, ίσως ο μοναδικός Νίντζα επί γης σήμερα, συμπεριφέρεται σαν τον «καθρέφτη» του παραμυθιού της Χιονάτης και «λέει» στον καθένα αυτό που θέλει να ακούσει. Με αυτό τον τρόπο κάνει μια βαθιά τομή ανάμεσα στον τίτλο και στον άνθρωπο και αφήνει το ερώτημα της αξιοκρατίας να το απαντήσουν εκείνοι που ενδεχομένως θα ακολουθήσουν τους «επίδοξους» φορείς των τίτλων που δεν αξίζουν. Εγώ είμαι πολύ μικρός για να κρίνω τον Hatsumi Sensei. Αυτός ξέρει σίγουρα τι κάνει. Εμείς ίσως όχι. Όσον αφορά την γνώμη μου πάνω σε αυτό το θέμα, θα μου επιτρέψεις να απαντήσω επαγωγικά. Το γεγονός ότι εξετάστηκα για το 5ο DAN δέκα χρόνια πριν και έκτοτε δεν επεδίωξα ποτέ, αν και θα μπορούσα, έναν βαθμό παραπάνω, την στιγμή που συμμαθητές μου έχουν τώρα δέκα Νταν, δείχνει νομίζω καθαρά το πως βλέπω εγώ το θέμα. Έτσι δεν είναι; Δεν βγαίνω όμως δημόσια να κατηγορήσω κανένα, ούτε ψάχνω για άλλο είδωλο να λατρέψω. Ευχαριστώ τον δάσκαλό μου που μου έδωσε τις βάσεις για να σταθώ και να ψάξω μόνος μου για την αλήθεια στο μονοπάτι του πολεμιστή.

ΑΔ: Τελικά, όμως τι πρέπει να κάνει αυτός που θέλει να μάθει Ninjutsu και βλέπει γύρω του να χορεύουν τα DAN; Ποιον να εμπιστευτεί;

Φ.Μ.: Όποιος θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το Ninjutsu να μην ξεγελιέται από τους τίτλους, να ρωτάει και να μαθαίνει από ποιον και για πόσα χρόνια εκπαιδεύτηκε ο δάσκαλος, τον οποίον θέλει να ακολουθήσει. Να ψάχνει δηλαδή το γενεαλογικό δένδρο του δασκάλου του.

ΑΔ: Ασκείτε μια τέχνη, η οποία απαιτεί πάρα πολλά χρόνια για να εμβαθύνει κανείς σε αυτήν και την ακολουθούν πολύ λίγοι άνθρωποι. Δεν έχετε σκεφθεί ποτέ να κάνετε κάτι πιο εύκολο, γρήγορο και, ίσως πιο εμπορικό;

Φ.Μ.: Όχι. Εμπορικό σε καμιά περίπτωση, τα χρήματα προς το ζην τα κερδίζω με την δουλειά μου. Δεν ήθελα ποτέ το Ninjutsu να είναι μέσο βιοποριστικό. Η τέχνη αυτή είναι τρόπος ζωής. Αν δεν μπορώ να επιλέξω μόνος μου τους μαθητές μου, γιατί είμαι οικονομικά εξαρτημένος, τότε σίγουρα δεν θα μπορέσω και να τους διδάξω, έτσι όπως εγώ νομίζω. Για πιο εύκολο και γρήγορο επίσης θα απαντήσω με όχι, γιατί δεν έψαχνα για κάτι που θα το άρχιζα, θα το τελείωνα και μετά θα το έβαζα σε εφαρμογή, αλλά για κάτι που θα με συνόδευε σε όλη μου την ζωή, μέσα και έξω από το Dojo, και θα μου έδινε την δυνατότητα μέσα από αυτό, να δω με άλλα μάτια τον εαυτό μου. Αυτό βρήκα στο Ninpo-ikkan (Το Ninjutsu είναι η αρχή χωρίς τέλος).

ΑΔ: Πολλοί λένε ότι οι παραδοσιακές τέχνες με τις πολύπλοκες κινήσεις δεν είναι αποτελεσματικές για την μάχη στον δρόμο. Η δική σας τέχνη είναι αποτελεσματική;

Φ.Μ.: Όπως είπες και εσύ προηγουμένως είναι μια τέχνη που απαιτεί πολλά χρόνια εκπαίδευσης και ως εκ τούτου είναι λίγοι αυτοί που έχουν το κουράγιο να μείνουν και να την κατανοήσουν πραγματικά. Το Ninjutsu είναι μια ολοκληρωμένη πολεμική τέχνη. Πρόκειται για εννιά σχολές (Ryu) και κάπου τριάντα με σαράντα πεδία γνώσης, που διακρίνονται σε αυτά των γενικών γνώσεων περί πολεμικών τεχνών (τα Buggei Juhappan) και αυτά που αναφέρονται ειδικά στην εκπαίδευση των Νίντζα (τα Ninja Juhakkei). Όπως καταλαβαίνεις η εκπαίδευση στο Ninjutsu θέλει χρόνο για να αποφέρει καρπούς και να γίνει αποτελεσματική για την μάχη στον δρόμο. Το Ninjutsu έχει εσωτερική εκπαίδευση και φιλοσοφία, δεν γνωρίζει όμως κανόνες. Δεν είναι φτιαγμένο για αγώνες και πρωταθλητισμό, σε διδάσκει όμως να εκτιμάς πραγματικά την κατάσταση μάχης, στην οποία τυχόν θα βρεθείς. Είναι τελείως φυσικό γιατί βασίζεται στην φυσική ανατομία και κινησιολογία του ανθρώπινου σώματος και λαμβάνει πάντα υπόψη το περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα. Το Ninjutsu φωτίζει την ίδια κίνηση από διαφορετικές οπτικές γωνίες και σε μαθαίνει να βλέπεις τον εαυτό σου καλύτερα μέσα στο χώρο. Όλες οι βασικές αρχές της μάχης (ισορροπία, χρονισμός, απόσταση κλπ) σπουδάζονται και εξασκούνται κάτω από το πρίσμα της πολλαπλής επίθεσης. Με δυο λόγια, η τεράστια διαφορά της τέχνης του Ninjutsu από άλλες και από πιο γρήγορα συστήματα, είναι ότι σε παίρνει από μικρό κοντά της και σε μεγαλώνει, για να ανακαλύψεις μια μέρα, ότι πρόκειται για την ζωή σου. Ναι λοιπόν το Ninjutsu είναι σε κάθε περίπτωση αποτελεσματικό. Θέλει σίγουρα όμως περισσότερο χρόνο, υπομονή, θέληση και κουράγιο.

ΑΔ: Τι πιστεύεις για τις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες στον σύγχρονο κόσμο; Έχουν μέλλον και πιο είναι αυτό;

Φ.Μ.: Σίγουρα έχουν. Νομίζω θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι με ενδιαφέρον όχι μόνο για την μαχητική ικανότητα, που σου προσφέρει μια πολεμική τέχνη, αλλά και για το πνεύμα που την διέπει. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό το τελευταίο είναι και το πιο βασικό. Όσο λοιπόν υπάρχει ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο, θα υπάρχουν και παραδοσιακές πολεμικές τέχνες. Εκεί που χρειάζεται προσοχή είναι η διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα σε σώμα και πνεύμα. Μια παραδοσιακή πολεμική τέχνη πρέπει σίγουρα να έχει προέκταση στο πνευματικό κόσμο του ασκούμενου, χωρίς όμως να παραμελεί τις σωματικές ικανότητές του.

ΑΔ: Ποια η κατάσταση του Ninjutsu στην Ελλάδα;

Φ.Μ.: Στην Ελλάδα επέστρεψα πριν τρία χρόνια. Αρχικά δεν είχα σκοπό να ενεργοποιηθώ στην κατεύθυνση αυτή, μια και έπρεπε πρώτα να φροντίσω να αποκατασταθώ επαγγελματικά. Με προέτρεψαν όμως μερικοί καλοί φίλοι να ξεκινήσω έναν μικρό πυρήνα, φίλων και γνωστών, που έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το Ninjutsu. Έτσι ξεκίνησα και άρχισα σιγά-σιγά να έρχομαι σε επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Οφείλω να ομολογήσω ότι η απογοήτευσή μου από την κατάσταση στον χώρο της πολεμικής μας τέχνης ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Απεκόμισα την εντύπωση, ότι βρίσκομαι σε ένα ανοργάνωτο και χαώδες πεδίο μάχης, όπου ο καθένας αποφεύγει τον άλλο, για να μη πω τον πολεμάει, σαν να πρόκειται για εχθρό του. Το πνεύμα της συνεργασίας και της αδελφικότητας είναι ανύπαρκτο. Στο εξωτερικό δεν είναι έτσι. Εκεί υπάρχει κατά κάποιο τρόπο αυτό που λέμε «ευγενής άμιλλα». Εδώ τα πράγματα δεν είναι έτσι. Επίσης αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει η θέληση για μαθητεία, για βασική εκπαίδευση και βαθιά κατανόηση της ουσίας. Αυτό που υπάρχει είναι η νοοτροπία …McDonalds ! Σε ένα χρόνο μαύρη ζώνη και σε δυο χρόνια τρία Νταν! Και φυσικά κάθε μαύρη ζώνη και το … Dojo της, κάθε Νταν και το …Ryu της ! Το να τρέχω σε ένα σεμινάριο με τον Grandmaster και μετά να θέλω να λέγομαι δάσκαλος, είναι λίγο φαιδρό αν μη τι άλλο. Είναι λογικό λοιπόν, όταν δεν γίνεται σωστή δουλειά στη βάση, να μην υπάρχει ικανοποιητικό επίπεδο και προοπτικές εξέλιξης και φυσικά ανάλογη να είναι η φήμη και η αντιμετώπιση της τέχνης από τους γύρω μας συμπολεμιστές. Ένα τρίτο γεγονός που με απογοήτευσε, είναι η μυστικοπάθεια και η εικονολατρία με την οποία συχνά ενδύεται το Ninjutsu και έτσι γίνεται απρόσιτο και μακρινό. Ούτως ή άλλως αυτοί που θα μείνουν, θα είναι λίγοι. Πρέπει να διώξουμε και τους τελευταίους; Ή μήπως εμείς που είμαστε μέσα ανήκουμε στους εκλεκτούς και οι άλλοι χρειάζονται διαπιστευτήρια; Το Ninjutsu δεν είναι τέχνη εκπαίδευσης μυστικών πρακτόρων. Είναι μια ανοιχτή Τέχνη για ανοιχτούς Ανθρώπους με ενδιαφέροντα. Ας αφήσουμε αυτούς να αποφασίσουν αν θα μείνουν ή όχι. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι νομίζω η σπατάλη δυνάμεων, που αν υπήρχε ενότητα, θα μας βοηθούσαν να προσφέρουμε πολύ περισσότερα στο χώρο μας.

ΑΔ: Κάνετε κάποιες κινήσεις για την ενότητα του κόσμου που ασκείται στην τέχνη αυτή στην Ελλάδα. Τι ανταπόκριση βρίσκετε; Ποια είναι τα σχέδια και το όραμά σας για το Ninjutsu στην Ελλάδα;

Φ.Μ.: Από την πρώτη στιγμή που είδα την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο και σας περιέγραψα πιο πάνω, αισθάνθηκα την ανάγκη να εργαστώ και να προσφέρω για κάτι καλύτερο, γιατί όντως η τέχνη αυτή αξίζει σίγουρα μια άλλη αντιμετώπιση. Πρέπει να ανασυνταχτούμε και να δουλέψουμε ειλικρινά και σωστά, για να βρει το Ninjutsu το δρόμο του και να διεκδικήσει μια αρμόζουσα θέση ανάμεσα στις υπόλοιπες πολεμικές τέχνες της χώρας μας. Προσπάθησα λοιπόν, και προσπαθώ ακόμα, να έρθω σε επαφή και να παροτρύνω και άλλα άτομα που ασχολούνται με το Ninjutsu, να συμβάλλουν σε αυτή την κίνηση, παραμερίζοντας για λίγο το προσωπικό τους συμφέρον και τυχόν φιλοδοξίες, που λίγο πολύ όλοι έχουμε. Είμαι απόλυτα σίγουρος, ότι αν κάποιος έχει την αγνή πρόθεση, η συνεργασία είναι εφικτή. Δυστυχώς η ανταπόκριση που είχα, δεν ήταν αυτή που περίμενα. Στο σημείο αυτό θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς που ανταποκρίθηκαν από την Θεσσαλονίκη και προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Τα σχέδια μου αφορούν σε πρώτη φάση την ένταση των προσπαθειών μου για πιο οργανωμένη λειτουργία του Bujinkan Dojo Athens και συνεργασία με άλλες ομάδες που δρουν στην πόλη μας και παράλληλα την έναρξη εργασιών ενός Bujinkan Dojo Hellas, σαν φορέα όλων αυτών που σήμερα ασκούνται στην τέχνη αυτή σε όλη τη χώρα. Σε μια δεύτερη φάση και εφ’ όσον έχω την απαραίτητη επιτυχία στην πρώτη, θα προσπαθήσω η οργάνωση αυτή να αναγνωριστεί και από το κράτος σαν επίσημος φορέας, όχι απαραίτητα μόνον του Ninjutsu, αλλά και άλλων παραδοσιακών πολεμικών τεχνών, που αυτήν την στιγμή δεν εκφράζονται και ως εκ τούτου δεν φιλοξενούνται από κάποια άλλη Ομοσπονδία. Καλώ λοιπόν όλους όσους έχουν την διάθεση να αγωνιστούν για ένα καλύτερο, ανοιχτό και σοβαρό «Έλληνα Οικοδεσπότη του Θεού του Πολέμου» να συνταχθούν στις γραμμές μας και να μας βοηθήσουν σε αυτή μας την προσπάθεια.

ΑΔ: Φίλιππε σε ευχαριστώ για την συνέντευξη που μου έδωσες και σου εύχομαι κάθε επιτυχία στους στόχους σου.

Φ.Μ.: Διονύση και εγώ σε ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και την καλή σου διάθεση και σε συγχαίρω για την προσπάθεια που κάνεις να αναβαθμίσεις την πληροφόρηση και την μόρφωση στον χώρο των πολεμικών τεχνών στη χώρα μας.